ang : )'s profileang : )PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ang : )you give your hand to me and then you say hello . . สุขสันต์วันเกิดนะมึง
ไม่ได้ลืม แต่ว่า เวลาของเราไม่เท่ากัน! ที่สำคัญ ติดภารกิจอันใหญ่หลวงซะด้วย สุขสันต์วันเกิด มีความสุขมากๆ เน้อ ขอให้ได้พบได้เจอแต่สิ่งดีๆ ขอให้ได้พบเจอแต่เรื่องดีๆ ขอให้ได้พบเจอเรื่องที่น่าจดจำ และขอให้ได้พบเจอตัวเองในเร็ววัน รักมึง ถุย! จากกูเอง
Dec. 13
Ambrosia Bunnwrote:
Hello
Hello
Hello
Dec. 7
|
July 05 มีไรหนักหนากว่านี้อีกไม๊ - มี!ไม่ใช่ เมนบอร์ด ราคาขั้นต่ำ 3 หมื่น
แต่เป็น ฮาร์ดดิส ที่กู้ข้อมูล 320 กิ๊ก คืนมาไม่ได้
และ แรม
ซึ่งโชคดี! (หรือเปล่า) ที่ทั้งสองอย่างหลังยังอยู่ในประกัน
แต่ . .
ต้องรอเคลมนานเท่าไหร่ไม่รู้ (ว่ากันว่าอย่างน้อย 1 อาทิตย์)
พึ่งพายืมคอมพิวเตอร์ของเพื่อนอีกคน
ซึ่งจะรบกวนกันอย่างจริงจังตั้งแต่วันจันทร์เป็นต้นไป
แล้วข้อมูลมากมายพวกนั้น
ก็คงต้องทำใจ ลืม มันให้ได้
ใช่ไม๊?
ตกกะไดเช้าแรกที่พ่อแม่พี่น้องหนีไปตื่น และตื่นเต้นกับวันใหม่ที่เชียงใหม่
คนทางบ้านเดินอยู่ดีๆ ก็ลื่นหงายหลังตกบันได
ในแบบที่เคยคิดว่ามีแต่ในละคร
พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะใช้สองแขนเหนี่ยวรั้งราวบันไดเอาไว้
แต่ - - ไม่เป็นผล
8 ขั้น ที่นำไปสู่รอยช้ำที่ก้นขวา เข่าขวา และแขนขวา
มันเกิดขึ้นเร็วมาก และเมื่อสิ้นสุดลงก็ได้แต่ตกใจว่า
ถ้าร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งแตกหักเสียหายไป
จะเรียกใครให้มาดูได้ยังไง
เครื่องมือสื่อสารต่างๆ ก็อยู่ไกลตัว - ไกลเกินไป
บ่ายแก่ๆ วันเดียวกัน คอมพิวเตอร์คู่ใจก็ออกอาการงอแง
ไม่ยอมทำงาน ปิดไม่ได้ เปิดไม่ได้ ไม่อะไรซักอย่าง
โทรไปปรึกษาช่าง ก็พูดคุยกันดีๆ ไม่ได้
โดน ช่าง ซึ่งน่าจะอยู่ในฐานะที่มองเราเป็น ลูกค้า พูดจาไม่เพราะใส่
เสียใจ - ไม่เข้าใจว่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันทำร้ายกันได้ขนาดนั้นเชียวหรือ
แต่ก็ได้ข้อคิดบางอย่างสำหรับบอกตัวเอง
. . คำบางคำ กับคนบางคน ต้องระมัดระวังว่า ระยะห่าง ความสนิท มีมากพอไม๊
เพราะถ้าความคุ้นเคยมันน้อยเกินกว่าจะยอมรับได้ ก็มีแต่จะทำร้ายกัน ก็เท่านั้น . .
ช้ำ
คอมพัง (แว่วๆ ว่าอาจต้องใช้สตางค์จำนวนเดียวกับที่ซื้อเครื่องใหม่ได้สบายๆ ในการทำนุบำรุง)
งานที่ใกล้จะเสร็จเต็มทีต้องหยุดชะงัก
มีไรหนักหนากว่านี้อีกไม๊
June 06 ผ่านไปแล้วจริงๆหลังจากขับรถไปส่งเพื่อนของเพื่อนรุ่นน้องที่รู้จักกันที่ร้าน หนัง(สือ)2521
และรุ่นน้องคนสนิทที่เคยใช้ชีวิตร่วมบ้านเช่าเดียวกันที่นิมมานเหมินทร์ซอย2
ที่สนามบินภูเก็ต หลังจากปาร์ตี้กันจนถึงตีสามเมื่อคืนนี้
(จะเขียนให้ซับซ้อนไปทำไมเนี่ย)
ก็แวะออฟฟิศเก่าเพื่อเก็บข้าวของที่เหลือ
จริงๆ ต้องบอกว่าข้าวของทั้งหมด เพราะไม่เคยเก็บกลับไปได้ซักที
"ห้องทำงานที่ไม่มีใครทำให้เรื่องนี้จัดการได้ง่ายขึ้น"
ทีแรกคิดแบบนั้น เพราะคนรอบข้างน่าจะไม่สนุกกับการ ย้ายออก แน่
แต่พออยู่คนเดียวก็พบว่า กับเรื่องนี้ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีใคร มันก็ไม่ง่ายทั้งนั้น
และบางที ทำคนเดียว ก็ทำเอาหวั่นไหวถึงขั้นน้ำตาซึมได้เหมือนกัน
อาจเป็นเพราะการออกจากงานครั้งล่าสุดนี้ไม่ได้เกิดจากการขัดแย้งกับใคร
แต่เป็นเพราะเราขัดแย้งกับ ใจ ตัวเอง
จึงทำให้วูบนึงก็นึก เสียดาย นิดๆ
ประกอบกับบางคำของพี่เพื่อนร่วมงานโต๊ะติดกันที่ยังดังก้องอยู่
"พี่ยังคิดว่านี่มันแค่ปิดเทอมว่ะแอง"
"..."
"ยังคิดว่าเดี๋ยวเปิดเทอมก็เจอกันอีก"
"..."
แม้ว่าเสียงนั้นจะปะปนไปด้วยอารมณ์ขัน กลั้วหัวเราะแบบปกติของพี่เขา
แต่ก็ทำเอาเราอึ้ง
พอเรียกสติกลับคืนมาได้ก็พูดขำๆ กลับไปว่า โห เดี๋ยวก็ร้องไห้ใส่หรอกพี่
ซึ่งที่จริง มันร้อง ในใจ ไปแล้ว
การจากลานี่ทำให้คนเราเสียบุคลิกได้จริงๆ ว่ะเฮ้ย
June 04 หาย!หายไปนาน
มีเรื่องอยากเขียนมากมาย แต่ยังเขียนไม่ได้
เช่น
"ความกู๊ด ของผักกูด"
แปะไว้ก่อน เอาเป็นว่าสามารถเมื่อไหร่ จะมาเขียนไรหนุกๆ
แต่วันนี้ ค้นพบเพลงที่ฟังไม่ได้สองเพลงด้วยกัน
หนึ่ง ช่วงที่ดีที่สุด
สอง ลมหายใจของเมื่อวาน
ฟังแล้วหายใจไม่ออก - แต่ก็ยังฝืนฟังอยู่นะ
เฮ้อ . .
April 24 เหนื่อย หนัก นัก พัก กัน ไหมหลังจากลุยภารกิจหนังสือท่องเที่ยวพังงา 48 หน้า
3 วัน เสร็จสิ้น
พอมีเวลาเล็กน้อย แวะเอาข้อความเด็ดๆ มาแปะไว้
ให้ได้ พัก กัน
"แค่ทำผิดก็เจ็บพออยู่แล้ว เราจะหายใจต่อไปได้อย่างไร
หากถูกเฆี่ยนตีซ้ำเติมด้วยความรู้สึกห่างไกล
ของคนที่เราใกล้ชิดมากที่สุด
เราจะเหลือใครอีกไหมในชีวิต
เพราะแม้แต่คนรักยังคิดกับเราในแง่ร้าย.."
รอเรือ วรพจน์ พันธุ์พงศ์, ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ หน้า 47
"ความรักและหัวใจเป็นเรื่องยากกว่าอะไรทั้งหมด
ไม่ว่าเราจะอายุเท่าไร
ไม่ว่าผ่านประสบการณ์มาแค่ไหน
เป็นไปได้ว่าทั้งชีวิต
เราไม่มีสิทธิ์เข้าใจมันอย่างผุดผ่องถ่องแท้เลย"
รอเรือ วรพจน์ พันธุ์พงศ์, ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ หน้า 49
"มีแต่คนเคยรักเท่านั้นที่รู้จักความหอมหวานของมัน
มีแต่คนเคยเจ็บเท่านั้นที่เข้าใจว่าแม้ในความฝัน
บาดแผลนั้นก็ยังฝังลึก ไม่ลบเลือน.."
รอเรือ วรพจน์ พันธุ์พงศ์, ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ หน้า 49
หนังสือสีชมพูเล่มนี้ ได้มาจากจ๋า ณ ร้านเล่า เมื่อราวกุมภาพันธ์ปีนี้
พลิกอ่านที่หน้าไหน กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ก็ยังจุก หายใจติดขัดได้ทุกทีไป
ขอบคุณตัวหนังสือของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ แม้เราจะไม่รู้จักกัน
|
||||
|
|
|||||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
